Zaproszenia i podziękowania ślubne: jak podpisać je we dwoje

Zaproszenie czy podziękowanie: gdzie należy odręczny podpis?

Obie kartki mają inne zadanie, a więc i podpisy na nich. Na zaproszeniu wasze imiona są zwykle wydrukowane; na kartce z podziękowaniem odręczna linijka i podpis to cały sens.

• Zaproszenia. Treść i imiona są zwykle wydrukowane i nie trzeba ich podpisywać. Jeśli do niektórych dopisujecie osobistą linijkę, na przykład dla babci albo starego przyjaciela, tę podpiszcie odręcznie.
• Podziękowania. Tu liczy się pismo odręczne. Nawet pod wydrukowanym tekstem odręczny podpis wiele dodaje, a osobiste zdanie dodaje jeszcze więcej.
• Save the date, menu, winietki. Podpis nie jest potrzebny. Jeśli wasze imiona pojawiają się jako ozdoba, mogą być wydrukowane albo w formie wspólnego monogramu.

Które nazwisko: stare czy nowe?

Na urzędowym papierze zawsze potrzebne jest nazwisko z dowodu. Na kartce wybór należy do was. Pomaga kilka prostych zasad.

• Na zaproszeniach: obecne nazwiska. Zaproszenia wysyła się przed ślubem, więc naturalne jest użycie obecnych nazwisk albo samych imion.
• Na podziękowaniach: jak chcecie. Po ślubie możecie użyć nowego wspólnego nazwiska, nawet jeśli nowe dokumenty nie są jeszcze gotowe. To nie jest dokument urzędowy.
• Najprościej: imiona. „Emma i James”: goście wiedzą, kim jesteście, a wy nie musicie decydować, które nazwisko pokazać.
• Bardziej oficjalne okazje: pełne imiona i nazwiska. Dla starszego krewnego, szefa czy kogoś, z kim jesteście na „pan/pani”, pełne imiona i nazwiska mogą wyglądać pięknie.

Jeśli ćwiczysz nowe nazwisko, podziękowania to dobra okazja: piszesz je wiele razy, spokojnie, na prawdziwym papierze. Projektowanie nowego podpisu omawiamy w tym artykule.

Kto się podpisuje: jedno z was czy oboje?

Przyjęte są dwa podejścia i oba są całkowicie uprzejme. Wybór zależy głównie od liczby kartek i od tego, kto pisze osobiste linijki.

Praktyczny środek: podzielcie listę gości, każde pisze do swoich krewnych i przyjaciół, a podpisujecie się oboje. Osobista linijka wychodzi od osoby, która lepiej zna gościa, a podpis jest od was obojga.

W jakiej kolejności?

Nie ma sztywnej zasady. Ważne, żeby kolejność była spójna w obrębie jednej serii kartek albo żeby każda zmiana była świadoma.

• Najpierw ten, kto napisał linijkę. Jeśli osobiste zdanie napisała Emma, to „Emma i James”. Najbardziej naturalny wybór.
• Najpierw ten, komu gość jest bliższy. Dla cioci Jamesa „James i Emma”. Drobny gest, ale wiele osób go zauważa.
• Zawsze ta sama kolejność. Jeśli nie chcecie decydować przy każdej kartce, wybierzcie jedną i trzymajcie się jej.

Jeśli podpisujecie się oboje, napiszcie imiona obok siebie albo jedno pod drugim. Jedno pod drugim wygląda porządniej, obok siebie – bardziej przyjaźnie. Na wąskiej kartce układ jedno pod drugim zwykle lepiej się mieści.

Sformułowania, które się sprawdzają

Kartka z podziękowaniem zwykle kończy się krótkim pozdrowieniem przed podpisem. Kilka, które dobrze działają, od swobodnych po oficjalne:

• Ciepło. „Dziękujemy, że świętowaliście z nami! Emma i James”
• Serdecznie. „Ściskamy mocno, Emma i James”
• Krótko. „Dziękujemy! E & J”, ze wspólnym monogramem, jeśli go macie.
• Bardziej oficjalnie. „Z wyrazami szczerej wdzięczności, Emma i James Clarke”
• Rodzinnie. „Uściski od Clarke’ów”, dla bliskiej rodziny, która zna wasze wspólne nazwisko.

Cokolwiek wybierzecie, najważniejsze jest osobiste zdanie. Konkretne wspomnienie z tego dnia albo słowo o prezencie znaczy więcej niż najelegantsze pozdrowienie. Wiele poradników savoir-vivre’u radzi, by formę „Państwo” zostawić na koperty i oficjalne zaproszenia, a nie na osobiste liściki. Jeśli używacie wydrukowanego tekstu, dopiszcie nad podpisem przynajmniej kilka słów odręcznie.

Na kartce z podziękowaniem podpis mówi: napisaliśmy to my, dla ciebie.

Jak sprawić, by dwa podpisy dobrze wyglądały razem

Dwa podpisy na kartce zawsze stoją obok siebie, a oko je porównuje. Jeśli jeden jest malutki i ściśnięty, a drugi duży i zamaszysty, kartka wygląda trochę krzywo. Nie muszą być takie same, wystarczy, że do siebie pasują.

• Podobna wielkość. Utrzymajcie mniej więcej tę samą wysokość podpisów. Na pierwszych kartkach pomaga delikatna linia ołówkiem.
• Wspólna linia bazowa. Jeśli podpisujecie się obok siebie, zaczynajcie na tej samej linii.
• Ten sam długopis. Ten sam atrament i ta sama grubość linii sprawiają, że kartka wygląda spójnie, nawet gdy wasze pisma bardzo się różnią.
• Style mogą się różnić. Elegancki podpis z pętlami i czysty podpis dobrze wyglądają razem. Wręcz miło, gdy każdy jest rozpoznawalnie wasz.

Wspólny monogram albo znak

Wiele par lubi wspólny znak na papeterii ślubnej: dwa splecione inicjały albo połączone znakiem &. To nie podpis, raczej ozdoba, ale dobrze go uzupełnia.

• Gdzie go używać. Na pieczęci lakowej, na górze zaproszenia, w menu, w rogu kartki z podziękowaniem.
• Jak go zaprojektować. Dwie wielkie litery o tym samym pochyleniu i grubości, jedna lekko schowana za drugą. Prosta forma, która pozostaje czytelna w małym rozmiarze, jest więcej warta niż zawiły zawijas.
• Odręczny czy drukowany? Na zaproszeniach i pieczęciach zwykle jest drukowany albo odciskany. Na kartce z podziękowaniem drukowany monogram dobrze wygląda obok odręcznego podpisu.

Projektowanie monogramów i krótkich form omawiamy w tym artykule, a kształt samych inicjałów w artykule projektowanie wielkiej litery.

Długopis, atrament, karton: najpierw przetestujcie

Papeteria ślubna jest często gruba, powlekana albo z postrzępionym brzegiem. Nie każdy długopis dobrze na niej pisze, a rozmazany podpis na pięknej kartce szczególnie irytuje.

1. 1
   Poproście o jedną czy dwie zapasowe kartki. Na nich przetestujcie długopis, zanim dotkniecie kartek dla gości.
2. 2
   Sprawdźcie czas schnięcia. Napiszcie podpis, odczekajcie pół minuty i przeciągnijcie po nim palcem. Jeśli się rozmazuje, potrzebujecie innego długopisu albo więcej czasu.
3. 3
   Ostrożnie z powlekanym kartonem. Na błyszczącej powierzchni atrament żelowy i z pióra wiecznego schnie wolno albo zbiera się w kropelki. Często najlepszy jest cienkopis albo długopis przeznaczony do takich powierzchni.
4. 4
   Wybierzcie kolor. Czarny i granatowy są zawsze eleganckie. Na ciemnej kartce biały albo złoty mogą wyglądać pięknie, ale je też przetestujcie.

Jakie długopisy i atramenty pasują do jakich papierów, omawiamy szczegółowo w artykule o długopisach i atramencie.

Pięćdziesiąt kartek: ostatnia tak staranna jak pierwsza

Pierwsze pięć kartek zawsze wygląda pięknie. Przy trzydziestej ręka jest zmęczona, a podpis robi się mniejszy i bardziej pospieszny. Kilka prostych nawyków utrzymuje całą serię w spójnej formie.

• Krótkie serie. Dziesięć, piętnaście kartek naraz, potem przerwa. Kilka wieczorów jest lepszych niż jedno długie popołudnie.
• Linijki przygotowane wcześniej. Zróbcie listę gości z osobistą myślą dla każdego. Przy kartce trzeba ją tylko napisać, a nie wymyślać.
• Rozgrzewka. Zanim zaczniecie, napiszcie podpis pięć razy na brudnopisie. Ręka złapie właściwą wielkość.
• Wzór na widoku. Połóżcie przed sobą pierwszą udaną kartkę i dopasowujcie do niej resztę.
• Termin. Wiele poradników savoir-vivre’u radzi, by podziękowania dotarły w ciągu kilku tygodni, najpóźniej kilku miesięcy. Krótkie serie też w tym pomagają.

Cyfrowe kartki ze wspólnym podpisem

Jeśli wysyłacie podziękowania e-mailem albo jako drukowane, powielane kartki, nadal możecie dodać odręczne podpisy: oboje podpisujecie się na czystej kartce, skanujecie ją albo fotografujecie i umieszczacie pod tekstem.

• Czysta, jasna kartka. Biały albo kremowy papier, ciemny atrament, równe światło. Wtedy tło łatwo usunąć.
• Obok siebie albo jedno pod drugim. Tak samo jak na odręcznej kartce: podobna wielkość, wspólna linia bazowa.
• Imiona wystarczą. Na powielanej kartce szczególnie rozsądnie jest pokazać imiona, a nie oficjalne podpisy.

Jak przygotować czysty obraz podpisu, opisujemy w tym artykule. Jeśli chcecie, żeby oba wasze podpisy wyglądały na kartce pięknie i do siebie pasowały, Calligra zaprojektuje warianty dla każdego z waszych imion i nauczy wybranej formy. Wypróbujcie ze swoimi imionami.

Pytania