امضای چپ‌دست‌ها: نحوهٔ گرفتن قلم، شیب و کاغذ

چرا نوشتن با دست چپ فرق دارد

خط لاتین، که امضاهای Calligra هم با آن طراحی می‌شوند، از چپ به راست نوشته می‌شود. اگر با دست راست بنویسید، دستتان پشت سر متن می‌آید، قلم را دنبال خودتان می‌کشید و جوهر تازه فرصت دارد خشک شود. با دست چپ برعکس است: دستتان جلوتر از متن حرکت می‌کند، قلم را بیشتر هل می‌دهید تا بکشید و لبهٔ دست یا انگشت کوچکتان به‌راحتی روی آنچه همین حالا نوشته‌اید کشیده می‌شود.

همین به سه مشکل رایج می‌رسد. جوهر پخش می‌شود چون دستتان از رویش رد می‌شود. آنچه را می‌نویسید نمی‌بینید چون دستتان آن را می‌پوشاند. و مچتان سفت می‌شود چون بدنتان ناخودآگاه می‌کوشد دو مشکل اول را حل کند، مثلاً با خم کردن دست بالای سطر. هیچ‌کدام تقصیر شما نیست؛ محیط اطرافتان فقط برای شما ساخته نشده است.

امضا اینجا موردی خوش‌شانس است: کوتاه است، یک رشته حرکت واحد است و معمولاً یک‌نفس نوشته می‌شود. با نحوهٔ گرفتن درست قلم و وضعیت درست کاغذ، فرصت پخش شدن جوهر و پوشاندن نوشته خیلی کمتر از یک صفحهٔ کامل دست‌نویس است.

دست شما اشتباه نیست؛ دنیا فقط برای آن یکی دست چیده شده است.

نحوهٔ گرفتن قلم: راحت و کمی بالاتر

گرفتن خوب قلم با دست چپ بر همان اصولی استوار است که با دست راست: قلم میان شست و انگشت اشاره قرار می‌گیرد، انگشت میانی از زیر نگهش می‌دارد و آن‌قدر آرام نگهش می‌دارید که کسی بتواند با یک کشش ملایم آن را از دستتان بیرون بکشد. در دو مورد ارزش دارد از عادت‌های راست‌دست‌ها فاصله بگیرید.

• کمی بالاتر نگهش دارید. اگر قلم را چند میلی‌متر دورتر از نوک نسبت به همیشه بگیرید، خط را کنار دستتان راحت‌تر می‌بینید و لازم نیست برای دیدنش مچتان را خم کنید.
• مچتان را راحت نگه دارید. مچ باید صاف یا فقط کمی خم باشد. اگر به‌شدت به داخل پیچ بخورد، حرکت خشک می‌شود و در نوشتن‌های طولانی‌تر ممکن است درد بگیرد.
• فشار ندهید. اگر ناخنتان سفید می‌شود یا قلم روی انگشتتان فرورفتگی می‌اندازد، قلم را بیش از حد محکم گرفته‌اید. گرفتن راحت خط روان‌تری می‌دهد.
• حواستان به شانه باشد. خیلی‌ها هنگام نوشتن شانهٔ چپشان را بالا می‌برند. رهایش کنید و بگذارید حرکت از آرنج و ساعد هم بیاید، نه فقط از انگشت‌ها.

سه وضعیت دست و اینکه کدام درست است

چپ‌دست‌ها دستشان را نسبت به سطر تقریباً به سه شکل نگه می‌دارند. هیچ‌کدام تنها روش درست نیست. هدف این است که راحت باشید، درد نداشته باشید و آنچه را می‌نویسید ببینید.

• زیر سطر. دستتان زیر سطری که می‌نویسید حرکت می‌کند و مچ نسبتاً صاف است. روی جوهر تازه کشیده نمی‌شود و نوک قلم را به‌وضوح می‌بینید. این حالت معمولاً به چرخاندن بیشتر کاغذ نیاز دارد.
• از کنار. دستتان در سمت چپ سطر و تقریباً هم‌سطح آن حرکت می‌کند. میان دو حالت دیگر است و خیلی‌ها به‌طور طبیعی به آن می‌رسند.
• قلاب‌شکل. دستتان بالای سطر خم می‌شود، مچ تا شده و قلم از بالا به سطر می‌رسد. بسیاری از چپ‌دست‌ها این‌طور نوشتن را یاد گرفته‌اند چون می‌توانند متن را ببینند بی‌آنکه پخشش کنند. اگر راحت است و درد ندارد، لازم نیست کنارش بگذارید.

اگر می‌خواهید چیزی را تغییر دهید، همه چیز را یک‌جا عوض نکنید. با زاویهٔ کاغذ شروع کنید که در بخش بعد آمده؛ اغلب همین به‌تنهایی مچ را صاف می‌کند. اگر از کودکی با دست قلاب‌شکل نوشته‌اید، تغییر کامل ممکن است روندی طولانی باشد و لزوماً هم لازم نیست. برای امضا کافی است وضعیتتان راحت و یکنواخت باشد.

وضعیت کاغذ: بچرخانیدش و به چپ ببریدش

وضعیت کاغذ احتمالاً بزرگ‌ترین تغییر ساده‌ای است که یک چپ‌دست می‌تواند بدهد. راست‌دست‌ها معمولاً کاغذ را خلاف جهت عقربه‌های ساعت کج می‌کنند. چپ‌دست‌ها عموماً عکس آن را راحت می‌یابند: کاغذی که در جهت عقربه‌های ساعت چرخیده، طوری که لبهٔ بالایی‌اش رو به بالا و سمت راست باشد.

1. 1
   برگه را سمت چپتان بگذارید. نه وسط، بلکه کمی جلوی شانهٔ چپ. این‌طور ساعدتان با زاویه‌ای طبیعی به آن می‌رسد، بی‌آنکه از جلوی بدنتان رد شود.
2. 2
   در جهت عقربه‌های ساعت بچرخانیدش. با زاویه‌ای ملایم شروع کنید و آن را بیشتر کنید تا دستتان راحت زیر یا کنار سطر قرار بگیرد. زاویهٔ اجباری‌ای وجود ندارد؛ دست و ساعدتان تعیین می‌کنند.
3. 3
   با ساعدتان هم‌راستایش کنید. نقطهٔ شروع خوب این است که خط امضا تقریباً عمود بر ساعدتان باشد. این‌طور حرکت از مچ و ساعد می‌آید، نه از انگشت‌های خم‌شده.
4. 4
   امتحان و تنظیم کنید. سه بار امضا کنید، ببینید چقدر شبیه هم‌اند، بعد برگه را کمی بچرخانید و دوباره امتحان کنید.

شیب: صاف، رو به جلو یا رو به عقب؟

بسیاری از مدرسه‌ها خطی با شیب رو به جلو آموزش می‌دهند و خیلی از چپ‌دست‌ها حس می‌کنند باید از آن پیروی کنند. اما با دست چپ، نوشتن صاف یا با شیب ملایم رو به عقب اغلب خیلی طبیعی‌تر است. هیچ اشکالی هم ندارد. آنچه در امضا مهم است این نیست که به کدام سمت خم می‌شود، بلکه این است که همیشه به همان سمت خم شود.

• صاف. برای خیلی از چپ‌دست‌ها آسان‌ترین حالت است و بسیار تمیز و مدرن به نظر می‌رسد. در کادرهای کوچک هم خوب جواب می‌دهد.
• شیب ملایم رو به جلو. با دست چپ هم شدنی است، به‌خصوص با کاغذی که بیشتر چرخیده. اگر دوستش دارید، به جای خم کردن مچ با زاویهٔ کاغذ آزمایش کنید.
• شیب رو به عقب. برای دست چپ طبیعی است و حال‌وهوای متمایزی می‌دهد. فقط زیاده‌روی نکنید، وگرنه حروف بلند به هم تکیه می‌دهند.

بررسی یکنواختی ساده است: ده بار زیر هم امضا کنید و یک خط‌کش را در امتداد ساقهٔ حروف بزرگ بگذارید. اگر یکی به چپ و دیگری به راست خم شده، احتمالاً وضعیت کاغذ از هر بار به بار بعد عوض می‌شود. یکنواختی شیب را در چه چیزی امضا را حرفه‌ای نشان می‌دهد هم بررسی کرده‌ایم.

در امضا مهم نیست به کدام سمت خم می‌شود، فقط مهم است همیشه به همان سمت خم شود.

مقابله با پخش شدن جوهر: جوهر، قلم و ترتیب

پخش شدن جوهر شناخته‌شده‌ترین دردسر چپ‌دست‌هاست و خوشبختانه ساده‌ترین هم برای رفع. راه‌حل سه بخش دارد: ابزاری که خطش سریع خشک شود، وضعیتی از دست که روی جوهر تازه کشیده نشود، و کمی دقت به ترتیبی که حرکت‌ها را اضافه می‌کنید.

• خودکار. جوهر بیشتر خودکارها سریع می‌نشیند، پس برای استفادهٔ روزمره اغلب مطمئن‌ترین انتخاب برای چپ‌دست‌هاست.
• روان‌نویس نوک‌ظریف. خطی نازک و یکدست می‌دهد و بسیاری از انواعش سریع خشک می‌شوند. روی یک برگهٔ ساده امتحان کنید چقدر طول می‌کشد تا دیگر پخش نشود.
• خودکار ژله‌ای. خطی زیبا و پررنگ می‌دهد، اما بسته به نوعش ممکن است دیرتر خشک شود. بعضی‌ها مخصوصاً برای خشک شدن سریع ساخته شده‌اند؛ ارزش دارد دنبال آن‌ها بگردید.
• خودنویس. با دست چپ هم قابل‌استفاده است، به‌خصوص با نوک ظریف‌تر و جوهری که سریع خشک می‌شود. بعضی سازندگان نوک‌هایی عرضه می‌کنند که مخصوص چپ‌دست‌ها توصیه شده‌اند. اگر عاشق خودنویس هستید، قلم، جوهر و کاغذ را ببینید.

اگر باز هم پخش می‌شود، یک برگهٔ جوهرخشک‌کن یا یک برگهٔ تمیز زیر دستتان کمک می‌کند تا مستقیم روی نوشتهٔ تازه تکیه ندهید. برای کاغذهای مهم مثل قرارداد، چند ثانیه صبر کنید و بعد آن را تا کنید یا برگهٔ بعدی را رویش بگذارید.

امضایتان را برای دست خودتان طراحی کنید

می‌توانید امضا را به اندازهٔ دستتان بدوزید و برای چپ‌دست‌ها این خیلی مهم است. بعضی حرکت‌ها که برای دست راست کشیدنی طبیعی‌اند، برای دست چپ هل دادن می‌شوند و همین‌ها اغلب گیر می‌کنند، خش برمی‌دارند یا از مسیر بیرون می‌روند. ارزش دارد فکر کنید جهت کدام حرکت‌ها را می‌توانید عوض کنید، طوری که شکل بماند ولی راحت‌تر شود.

1. 1
   حرکت ناجور را پیدا کنید. امضایتان را آهسته بنویسید و دقت کنید قلم کجا گیر می‌کند، کجا باید محکم‌تر بگیریدش و کجا سرعت عوض می‌شود. معمولاً یک خط افقی بلند یا یک حلقهٔ بزرگ است.
2. 2
   برعکسش را امتحان کنید. خط زیرین یا خط افقی روی حروف را می‌شود از راست به چپ هم کشید. شکل همان می‌ماند، اما قلم کشیده می‌شود، نه هل داده.
3. 3
   حواستان به انتهای خط باشد. اگر حرکتی را در جهت مخالف بکشید، انتهای باریک‌شونده‌اش هم به طرف دیگر می‌رود. تصمیم بگیرید کدام را بیشتر دوست دارید و به همان پایبند بمانید.
4. 4
   علامت‌های کوچک را آخر بگذارید. خیلی‌ها نقطه‌ها، علامت‌ها و خط‌های افقی را در آخرین لحظه و با یک حرکت سریع اضافه می‌کنند. این‌طور دستتان هنگام نوشتن از رویشان رد نمی‌شود.

برای مثال Arash Moradi سال‌ها با خط زیرین بلندش که به سمت راست می‌رفت کلنجار می‌رفت: با دست چپ هلش می‌داد، همیشه می‌لرزید و انتهایش یک بار بالا می‌رفت و بار بعد پایین. وقتی امتحان کرد که بعد از تمام کردن نامش قلم را در انتهای راست بگذارد و به چپ بکشد، خط زیرین صاف و آرام شد. ظاهر حرکت پایانی تقریباً عوض نشد، اما حرکت خیلی مطمئن‌تر شد. انواع حرکت پایانی را در حرکت پایانی امضا مفصل بررسی کرده‌ایم.

گرم کردن و تمرین با دست چپ

روند تمرین برای همه یکی است: گرم کردن، یاد گرفتن ترتیب حرکت‌ها، روی خط کشیدن و بعد بالا بردن سرعت. این را در چطور امضای جدیدتان را یاد بگیرید مفصل توضیح داده‌ایم. چند نکتهٔ اضافه می‌تواند به چپ‌دست‌ها کمک کند.

• دایره در هر دو جهت. یک ردیف دایره در جهت عقربه‌های ساعت بکشید، بعد خلاف آن. دقت کنید کدام طبیعی‌تر است و تا جایی که می‌شود حلقه‌های امضایتان را در همان جهت طراحی کنید.
• خط افقی در هر دو جهت. چند خط از چپ به راست بکشید، بعد از راست به چپ. اگر یکی آشکارا آرام‌تر است، از آن برای خط زیرین و خط‌های افقی استفاده کنید.
• روی برگهٔ چرخیده تمرین کنید. برگهٔ تمرین را همان‌طور بچرخانید که هنگام امضا می‌چرخانید. اگر با یک زاویه تمرین کنید و با زاویهٔ دیگر امضا، دستتان دو حرکت جدا یاد می‌گیرد.
• با قلم امضایتان تمرین کنید. از همان ابزاری استفاده کنید که با آن امضا خواهید کرد تا به خشک شدن و لغزیدنش عادت کنید.

اگر روی صفحه‌نمایش تمرین کنید، پخش شدن جوهر اصلاً مطرح نیست، پس می‌توانید کاملاً روی فرم تمرکز کنید. حالت تمرین Calligra به هر تلاش امتیاز می‌دهد و این بازخورد مفیدی به چپ‌دست‌ها می‌دهد که آیا شیب و تناسب یکنواخت می‌شوند یا نه. بعد از آن ارزش دارد امضا را روی کاغذ هم جا بیندازید، جایی که زاویهٔ کاغذ و جوهر هم وارد بازی می‌شوند.

موقعیت‌های روزمره: پیشخوان، کارت‌خوان، بغل‌دستی

بیشتر امضاها پشت یک میز راحت انجام نمی‌شوند. چند موقعیت رایج و آنچه در هر کدام کمک می‌کند:

• شعبه‌های بانک و باجه‌های خدمات. خودکاری که به پیشخوان بسته شده اغلب سمت راست است و سیمش کوتاه. اگر راحت به آن نمی‌رسید، بپرسید می‌توانید از خودکار خودتان استفاده کنید یا نه، یا برگه را به سمت خودکار بکشید و بچرخانید.
• میز مشترک. اگر چند نفر پشت یک میز نشسته‌اید، سعی کنید در انتهای چپ ردیف بنشینید تا آرنجتان به آرنج بغل‌دستی راستتان نخورد.
• دفترهای سیمی و کلاسورها. سیم سمت چپ درست زیر دستتان می‌افتد. اگر می‌شود، پشت صفحه بنویسید یا از دفترچه‌ای استفاده کنید که از بالا صحافی شده.
• تخته‌شاسی. گیره و تختهٔ سفت چرخاندن برگه را سخت می‌کنند. کل تخته‌شاسی را بچرخانید یا آن را با زاویه روی ساعدتان نگه دارید.
• پیک‌ها و کارت‌خوان‌ها. روی صفحه‌نمایش جوهر پخش نمی‌شود، اما سطح کوچک و عجله یک نسخهٔ ساده‌تر و یک‌حرکتی را مفید می‌کند. امضا روی صفحه‌نمایش را ببینید.

اگر دستتان را عوض کرده‌اند یا با هر دو دست می‌نویسید

در گذشته در بسیاری از جاها کودکان چپ‌دست را وادار می‌کردند با دست راست بنویسند. اگر این برای شما پیش آمده، شاید امروز با دست راست بنویسید اما بعضی حرکت‌ها با دست چپ برایتان طبیعی‌تر باشد. یا شاید بتوانید با هر دو دست بنویسید اما با هیچ‌کدام کاملاً مطمئن نباشید.

• یک امضا، یک دست. هر دستی را که انتخاب کنید، همیشه با همان امضا کنید. دو دست دو حرکت متفاوت می‌سازند و این یکنواختی را از بین می‌برد.
• دست راحت‌تر را انتخاب کنید. اگر با هر دو می‌نویسید، چند روز با هر کدام امضا کنید و آن را انتخاب کنید که آرام‌تر، سریع‌تر و کم‌خستگی‌تر است.
• به زور عوضش نکنید. اگر ده‌ها سال با یک دست نوشته‌اید، لازم نیست به خاطر امضا دستتان را عوض کنید. حرکتی راحت و خوب‌تمرین‌شده از حرکتی که روی کاغذ طبیعی‌تر است ارزش بیشتری دارد.

Shirin Farahani در کودکی نوشتن با دست راست را یاد گرفت، اما قیچی و قاشق را با دست چپ به دست می‌گرفت. وقتی امضای تازه‌ای طراحی کرد، آن را با هر دو دست امتحان کرد. نسخهٔ دست چپ روان‌تر بود اما کنترل کمتری داشت؛ نسخهٔ دست راست کندتر اما یکنواخت‌تر بود. در نهایت با دست راست ماند، چون در تمرین زودتر مطمئن شد. انتخاب درست یا غلطی وجود ندارد؛ تنها چیزی که مهم است این است که با کدام دست می‌توانید یکنواخت امضا کنید.

چک‌لیست چپ‌دست‌ها

پیش از اینکه یادگیری امضای تازه‌ای را شروع کنید، یا فقط امضای فعلی‌تان را مرتب کنید، این فهرست کوتاه را مرور کنید.

1. 1
   نحوهٔ گرفتن قلم. راحت، کمی دورتر از نوک، مچ صاف یا کمی خم.
2. 2
   کاغذ. سمت چپ شما، در جهت عقربه‌های ساعت چرخیده، خط امضا تقریباً عمود بر ساعد.
3. 3
   شیب. هر جهتی جواب می‌دهد، به شرطی که همیشه یکی باشد. با خط‌کش روی ده امضا بررسی‌اش کنید.
4. 4
   ابزار. جوهری که سریع خشک می‌شود، روی همان کاغذی که رویش امضا می‌کنید امتحان‌شده.
5. 5
   حرکت‌ها. حرکت‌های ناجور را برعکس امتحان کرده‌اید و علامت‌های کوچک آخر می‌آیند.
6. 6
   تمرین. با همان زاویهٔ کاغذ و همان قلمی تمرین می‌کنید که با آن امضا می‌کنید.

با رعایت این‌ها، امضای چپ‌دستانهٔ شما دقیقاً به اندازهٔ امضای هر کس دیگری مطمئن خواهد بود. و اگر دنبال امضای تازه‌ای هستید، مقالهٔ طراحی حرف اول به شما کمک می‌کند فرم را شکل دهید، و در Calligra می‌توانید سبک‌های زیادی را با نامتان امتحان کنید که بعد می‌توانید با دست خودتان و با سرعت خودتان تمرینشان کنید.

پرسش‌ها